Jeetje zeg, iets over je werk vertellen. Dat valt niet mee als de kaders van dat werk ook nog niet zo helder zijn en je geen echte functie-omschrijving hebt. Maar dat maakt het juist ook zo leuk! In september 2009 werd ik door Fons van Schoten gebeld met een ingewikkeld verhaal maar een simpele vraag: wil je meedoen? Dat ingewikkelde verhaal viel op zijn plek en ik wilde graag meedoen. Het leek me geweldig om aan de wieg te staan van zo'n prachtige organisatie met zo'n maatschappelijke opdracht. In de functie hiervóór was ik ook kwartiermaker geweest, iets wat ik nu weer ben. Dat was het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Ik heb daar een juridische afdeling mee uitgebouwd van 12 naar 35 juristen, met bijbehorende ondersteuning, werkvoorraad, infrastructuur, werkwijze en verankering in de organisatie. Ik had daar niet voor gestudeerd, maar het kwam op mijn pad. Net zo als nu het Veiligheidshuis op mijn pad is gekomen. Sinds 1 november 2009 ben ik er fulltime mee bezig. En het is echt een nieuw bedrijf beginnen: meubilair bestellen, nadenken over automatisering, website maken, logo bedenken, begroting en -methodiek opzetten.

Ik moest mij wel even oriënteren en er een nachtje over slapen.
De volgende ochtend belde ik met burgemeester Ernst Bakker.
Doe je het? vroeg hij.
De kortste vragen zijn vaak de beste.
En korte vragen nodigen uit tot een kort antwoord.
Ja.
Zo werd ik kwartiermaker van het Veiligheidshuis Gooi en Vechtstreek.

Dat korte antwoord was uiteraard het saldo van een aantal overwegingen.

Zoveel verschillende disciplines. Zoveel uiteenlopende verantwoordelijkheden. Zoveel werelden van verschil. En dan toch werken aan het samenbrengen van specifieke bijdragen van elke individuele partij aan een gemeenschappelijk maatschappelijk doel. De gedachten achter het Veiligheidshuis zijn aansprekend en inspirerend.